Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Γερμανός μηχανικός Karlheinz Brandenburg και η ομάδα του στο Ινστιτούτο Fraunhofer εργάζονταν πάνω σε έναν αλγόριθμο συμπίεσης ήχου που θα μπορούσε να μειώσει το μέγεθος των αρχείων χωρίς να καταστρέψει την ποιότητά τους. Το εγχείρημα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, καθώς έπρεπε να βρουν έναν ήχο που θα δοκίμαζε τα όρια του συστήματος.
Η απάντηση βρέθηκε τυχαία, όταν ο Brandenburg άκουσε στο ραδιόφωνο το «Tom's Diner» της Suzanne Vega. Η καθαρή, χωρίς συνοδεία οργάνων φωνή της τραγουδίστριας αποδείχθηκε η απόλυτη πρόκληση. Ο αλγόριθμος δυσκολευόταν να συμπιέσει τη ζεστασιά και τις λεπτομέρειες της ανθρώπινης φωνής, κάνοντάς την αρχικά να ακούγεται παραμορφωμένη και «ρομποτική».
Ο Brandenburg άκουσε το κομμάτι χιλιάδες φορές, ρυθμίζοντας ξανά και ξανά τον αλγόριθμο με βάση τις αποχρώσεις της φωνής της Vega. Κάθε φορά που το MP3 κατάφερνε να αναπαράγει πιστά το τραγούδι, σήμαινε ότι ο κώδικας είχε βελτιωθεί. Έτσι, το «Tom's Diner» κέρδισε δικαιωματικά τον τίτλο «Η Μητέρα του MP3», ανοίγοντας τον δρόμο για το format που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που ακούμε μουσική σήμερα.
